Zadośćuczynienie za utrudnianie kontaktów z dzieckiem

 

240_F_108965861_N8rt32jbqrv4t2HJvvFMi7DCUH00lTMz

Niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów. Kontakty rodziców z dzieckiem obejmują w szczególności przebywanie z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu) i bezpośrednie porozumiewanie się, utrzymywanie korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej.

Z faktu, iż przepis art. 113 § 2 k.r.o. wymienia odwiedziny, spotkania i zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu nie można wnioskować jakoby miałyby to być obligatoryjne formy utrzymywania kontaktów. Dobro dziecka, a także interes rodziców sprawujących władzę rodzicielską mogą niekiedy przemawiać za tym, aby w konkretnym przypadku kontakty drugiego z rodziców z dzieckiem były ograniczone do spotkań w miejscu zamieszkania dziecka bądź też rozmów telefonicznych czy korespondencji drogą poczty elektronicznej. Nie ulega wątpliwości, że formy kontaktów mogą ulegać zmianie wraz z biegiem lat, a więc i rozwojem dziecka, jego cechami osobowymi oraz relacjami między ojcem, matką, osobą sprawującą pieczę zastępczą i opiekunem.

Niekiedy pojawiają się takie sytuacje, że kontakty jednego rodzica z dzieckiem zostają niesłusznie i bezprawnie ograniczane. W takiej sytuacji należy się zadośćuczynienie temu z rodziców, który doświadcza takich utrudnień. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie o sygnaturze akt I ACa 202/15 zasądził zadośćuczynienie dla ojca za naruszenie dóbr osobistych w postaci prawa do utrzymywania kontaktu z dziećmi. Sąd wyraźnie wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie matka naruszyła jedno z podstawowych dóbr osobistych człowieka w postaci więzi rodzicielskiej (łączącej ojca z jego córkami). Jest to więź szczególna, której naruszenie wiąże się ze znacznym cierpieniem psychicznym. W konkluzji Sąd wskazał, iż za nieuprawnioną należy uznać interpretację wskazującą, że roszczenia powstałe na skutek sporu o charakterze rodzinnym nie mogą być rozstrzygane w oparciu o art. 448 w zw. z art. 24 § 1 w zw. z art. 23 kodeksu cywilnego, albowiem zastosowanie tych przepisów jest rzekomo wyłączone z uwagi na charakter sprawy na mocy przepisów zawartych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie stanowią lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu cywilnego dotyczących ochrony dóbr osobistych, wobec powyższego mogą być one równolegle stosowane. Nie można stronie odmówić objęcia ochroną cywilnoprawną dóbr osobistych w przypadku, gdy naruszenie jest związane z trwającym między stronami konfliktem rodzinnym. Zwłaszcza, iż główną rolą zadośćuczynienia jest funkcja kompensacyjna. W analizowanej sprawie Sąd uznał za adekwatną do rozmiaru krzywdy i uzasadnioną kryteriami obiektywnymi kwotę 5000 zł na rzecz powoda. W ocenie Sądu wskazana kwota spełnia swój kompensacyjny walor, rekompensując niematerialną szkodę powoda, stanowiąc odczuwalną ekonomicznie wartość.

Zapraszamy do kontaktu z Kancelarią za pomocą zakładki Kontakt .

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

%d bloggers like this: